مديحه در وصف كريمه اهل بيت حضرت معصومه (ع)

جلوه‌هاى منورى بي‌بي

ز افق نور ديگرى پيداست                           جلوه‌هاى منورى پيداست

شادى بر هر كه بنگرى پيداست                 شهد جان را چه شكرى پيداست

يم عصمت چه گوهر آورده                             حجت حق چه دختر آورده

از تبار پيمبر آورده                                       آرى موسى ابن جعفر آورده

شهر قم آشيان آل عباست                           حرم دختر ولى خداست

جلوه‌گاه تجلى حق است                       اشرف از طور وادى سيناست

بارگاه جليل فاطمه است                            آن كه نور دو ديده زهراست

آفتاب سپهر فخر و شرف                           گل بى خار گلشن طاهاست

عمه اطهر امام جواد                                  خواهر طاهر امام رضاست

رحمت كردگار بر حرمش                           دائما نازل از طريق سماست

آستان فرشته دربانش                          ملجا خاص و عام و شاه و گداست

دخت باب الحوائج است كزو                          حاجت هر نيازمند رواست

سرمه‌اى از غبار مرقد او                            بر مريضان نا اميد شفاست

درگهش همچو آستان رضاست                  باب اميد و استجاب دعاست

طوف قبر و زيارت حرمش                             آرزوى تمام اهل ولاست

قول "من زار فاطمه وجبت                         فله الجنه" مقصد ما است

آن درى را كه گفته‌اند به قم                 باز مى‌گردد از بهشت اينجاست

قبه و بارگاه و ايوانش                          برتر از قدس و مسجد الاقصاست

بر سر اهل قم ز لطف خدا                 سايه‌اش همچو سايه طوباست

شهر قم در پناه معصومه                        در امان از مصائب دنياست

هر كه در خاك قم رذالت كرد            سرنوشتش به دست باد فناست

-----------------------------------------------------------------------------------------

فاطمه بنت موسي

اين قبه گلبني است به زيور برآمده                       يا پاك گوهري است پر از زيور آمده

اين قبه را چه اوج كه با ارتفاع آن                        صدر فلك به چشم ملك احقر آمده

از دل سؤال كردم و گفتم مرا بگو                       كين صحن از چه روز جنان بهتر آمده

دل در جواب گفت كه اينك درين سؤال                  عقل طويل قاصر و فهم اقصر آمده

بهتر بود به حسن علو از جنان در آن                 مسكن كه بنت موسي بن جعفر آمده

زهرا عفاف فاطمه بنت موسي آنك                     بر وي شرف ز فاطمه و حيدر آمده

معصومه‌اي كه در ره ايوان اقدسش                    از قدر و صدق حور و پري چاكر آمده

شه‌زاده‌اي كه هر دو سرا جدش از عطا                  با طالبان مذهب حق ياور آمده

از اوج علم و فضل و ادب كوكب جميل                 وز درج حلم و مجد و شرف گوهر آمده

يك جد او نبي شرف كل كاينات                        كز جود حق ز جمله رسل مهتر آمده

يك جدّ او علي است كه از عون كردگار                 در روز جنگ صفدر و نام آور آمده

يك جدّ او حسين كه اندر گه سخا                    مولاي عاصيان و شه محشر آمده

موسي كاظم آمده باب وي و به آن                  احسان و عدل و جود و سخا بي مر آمده

بر مسلمين ز مجد و همم كرد رهبري                 بر زائرين به جود و كرم رهبر آمده

روي اميد جمله عالم به اين در است                حاجت هر آنچه بوده از اين در بر آمده

هر مصرعي از اين چو يكي حور لاله رو                 هر بيت آن دو ماه پري پيكر آمده

ناطق دعا بگو كه به مرآت طبع و عقل                  پيدا دعاي شاه عطا گستر آمده (1)

 

پي‌نوشت:

1- قصيده ميرزا محمد صادق متخلص ناطق . چون مرحوم فتحعلي شاه قاجار در سال 1218 گنبد معلّا را طلا نمود،شاعر نامبرده قصيده اي كه 62 بيت و 124 مصراع است، در مدح آن بي‌بي معظمه و باني گنبدش سروده كه حساب ابجد هر يك 1218 سال تذهيب گنبد معلّا است و اين قصيده موسوم به معجزيه است كه ابيات فوق انتخابي از اين قصيده است .

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

هم دختر امامى و هم خواهر امام

     

منت ز بخت دارم و نصرت ز كردگار                    كافكند در ديار قمم روزگار، بار

خوش بار يافتم به حريمى كه جبرئيل               بى‏اذن خادمان به حريمش نجسته بار

اين بارگاه بضعه باب الحوائج است                   كز وى رواست، حاجت مخلوق روزگار

اين پيشگاه فاطمه بنت موسى است                كز بعد فاطمه به زنان دارد افتخار

خارى اگر خلد به كف پاى زائرش گيرد                   ملك، به سوزن مژگان، ز پاش خار

دختر بدين جلال، نپرورده مام دهر                        دختر بدين مقام، نياورده روزگار

چشم فلك نديده و نشنيده گوش دهر                 دختر بدين جلالت و بانو بدين وقار

اى بانوى بلند مقام فلك جناب                          اى خانم رفيع مكان بزرگوار

هم دختر امامى و هم خواهر امام                   هم عمه امامى و هم نور هشت و چار

تنها نه چشم من به در توست منتظر                   چشم دو عالم است ‏بر اين در، به انتظار

اى والى ولايت عصمت! به عصمتت                    چشم كرم ز بنده اين آستان، مدار

مسكين «طرب‏» ز درگه لطفت كجا رود؟                   اميدوار بر توام، اميد من بر آر

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

آيتي از خداست معصومه

آيتي از خداست معصومه                     لطف بي انتهاست، معصومه

جلوه‌اي از جمال قرآني                       چهره‌اي حق نماست، معصومه

عطر باغ محمدي دارد                        زاده مصطفي است، معصومه

پرتوي از تلألوء زهرا (س)                 گوهري پر بهاست، معصومه

ماه عفت نقاب آل كسا                دختر مرتضاست، معصومه

اختري در مدار شمس شموس             يعني اخت الرضاست، معصومه

زائران، يك در بهشت اينجاست           تربتش با صفاست، معصومه

در توسل به عترت و قرآن                 باب حاجات ماست، معصومه

از مدينه، به قصد خطه طوس              رهروي خسته پاست، معصومه

تا زيارت كند برادر خويش                  فكر و ذكرش دعاست، معصومه

روز و شب، عاشقي بيابانگرد             خواهري با وفاست، معصومه

يا مگر اوست، زينب دگري               كز برادر جداست، معصومه

تا بداني كه نيمه ره جان داد               بنگر اكنون كجاست، معصومه

از وطن دور و از برادر دور                    حسرتش غم فزاست، معصومه

داغ زهرا و داغ اجدادش                وارث كربلاست، معصـــومه

هر حسينيه بيت اوست "حسان"        چونكه صاحب عزاست، معصومه

                                                                                                                                            "حسان چايچيان"

-----------------------------------------------------------------------------

دریای كمال فاطمه

خاك قم گشته مقدس از جلال فاطمه                                               نور باران گشته این شهر از جمال فاطمه

گر چه شهر قم شده گنجینه علم و ادب                                           قطره‌ای باشد ز دریای كمال فاطمه

تابش شمع و چراغ و كهربایی نورها                                                 باشد از نقد جمال بی مثال فاطمه

صافی آیینه ایوان نیكو منظرش                                                        گوشه‌ای از صافی قلب زلال فاطمه

عطر آگین گشته گر این بارگاه جنتی                                                این نسیمی است از عبیر بی همال فاطمه

بر سر ما سایه افكن از كرامت ای بتول                                            شد سعید آن كس كه بُد اندر ظلال فاطمه

آفت دلها غم است بر درگه معصومه‌ام                                            حرمت من حرمت عز و جلال فاطمه

یارب از غمها مرا برهان هم از افسردگی                                         عفو كن ما را به قلب پر ملال فاطمه

كبریا از درگهش كس را نكرده ناامید                                                خاصه آنكو داشت پشتیبان مثال فاطمه

 

منبع:

قم در گنجینه دانشمندان، حاج شیخ محمّد شریف رازی .